Op woensdag 12 juni 2019 om 16.00 in het ziekenhuis aangekomen om de inleiding te starten (inleiding wegens zwangerschapsdiabetes, was protocol in dat ziekenhuis, ons jongetje was niet groter dan gemiddeld). Ik was toen 38 weken zwanger. Spannend en zenuwachtig. Mijn eerste bevalling was een heftige, dus ik had al besloten dat ik sowieso pijnbestrijding wilde. Verder had ik niet veel wensen.. go with the flow, dat had ik al wel geleerd van mijn eerste bevalling.
We werden direct naar onze kamer gebracht. Gelijk op de ctg aangesloten ter voorbereiding op de ballonkatheter. Deze kon geplaatst worden als ik nog geen ontsluiting had. Dat was inderdaad zo, dus de verloskundige bracht met haar hand een slangetje in de baarmoedermond en daar werd 40cc in gepompt. Dat was rond 17.00u. Daarna afwachten. Ik voelde wel dat mijn lichaam reageerde op de ballon, lichte krampen. Rond 21.45u kwamen ze voelen of en zo ja hoeveel ontsluiting ik al had. Dat was al 3cm! De ballon werd er daarom weer uit gehaald, ik kreeg 2 paracetamol en een oxazepam om lekker te slapen.
Het hielp enigszins, maar toch was ik donderdag om half 6 alweer wakker: zenuwachtig! Ergens in de ochtend zouden ze de vliezen breken, om 09.00u was het zo ver werd me verteld. Ik werd eerst weer aangesloten op de ctg en om 10.00u zouden ze terug komen en zouden we echt beginnen. Eerst weer even ontsluiting checken, au au dat doet toch pijn, ze pakte echt mijn baarmoedermond stevig vast, wat een ellendig gevoel toch.
Nog steeds 3 cm ontsluiting, maar.. ze voelde geen ingedaalde baby meer (daarvoor nog wel). Zelfs niet een beetje in de buurt, dus eerst met een echo kijken waar ‘ie gebleven was. Niet meer ingedaald dus! Ik wist überhaupt niet dat het kon, maar het betekende ook dat ze mijn vliezen niet konden breken. Dat was te gevaarlijk door de ontstane ruimte, er bestond nu namelijk een risico dat met het vliezen breken de navelstreng eerst zou komen en dan pas ons jongetje, waardoor de navelstreng om zijn hand of erger nog nek kon komen te zitten. Dus over op plan B: een hormoongel bij de baarmoedermond inbrengen en daarmee weeën opwekken, waardoor hij hopelijk weer indaalt en de vliezen alsnog gebroken kunnen worden. De gel werkt zo’n 3 uur, maar het kan dus ook zijn dat mijn lichaam er niet op reageert en ze de gel na die 3 uur weer opnieuw gaan inbrengen voor een volgende ronde. Dus zo gezegd zo gedaan, om 10.00u ronde 1 gel erin, om 13.00u weer aan het ctg en om 13.30u checken of ie is ingedaald.
Om 13.30u was ie nog steeds niet ingedaald dus ronde 2 gel gekregen. Gevolg waren wat krampen (harde buiken), niet echt weeën dacht ik. Even gedoucht en zelfs met mijn vriend samen een dutje gedaan. Om 16.30u weer inwendig onderzoek en evt. nog een derde (en voor die dag laatste) ronde gel. Toen bleek dat ik al wel 4cm ontsluiting had en hij ook iets naar beneden was gezakt, maar nog steeds konden ze met het inwendig onderzoek zijn hoofdje ‘aantikken’ en wat naar boven duwen, wat betekende dat er nog steeds te veel ruimte zat. Maar omdat mijn lichaam blijkbaar toch wel zelf bezig was om de boel voort te zetten, werd besloten om geen derde keer gel te geven maar de boel even op zijn beloop te laten en te kijken wat dat zou doen.
Rond 16.45u waren ze weer weg, ik had de hele middag al wel die krampen maar die werden toen wat heftiger, ik moest ze echt meer wegademen. Dat dus ook gaan doen, ook onder de douche. Rond 18.00u wel het besef dat het echt weeën waren. Daardoor raakte ik flink in paniek, want het begon echt al flink pijn te doen en we hadden het nog helemaal niet over een ruggenprik gehad, wat ik sowieso wilde om de pijn te bestrijden, plus ik had toen pas 4cm. En bij 4cm al zulke pijn, hoe ging ik dan de rest doorstaan?? Dus een verpleegster opgeroepen, toen ze binnenkwam moest ik gelijk huilen door alle spanning en zorgen om de pijn. Ze legde uit dat ze dat natuurlijk begreep, heel lief, maar dat het geen zin had om nu een ruggenprik te zetten omdat dat nog te vroeg in het proces was. Op dat moment was er namelijk na twee controles nog niet zo veel veranderd in de ontsluiting, en ze wilden wel zien dat mijn lichaam zelf de bevalling aan het voortzetten was en niet stagneerde, dan zou een ruggenprik er voor niks in gezet worden.
Dus wachten op het volgende controlemoment (rond 21.00u) en hopen dat mijn lichaam de bevalling zelf aan het doorzetten was. Aan de weeën te voelen wel! Die werden steeds heftiger. Ik kon tussendoor nog wel gewoon praten en dingen doen, maar de weeën zelf werden wel echt pijnlijk en serieus. Vergelijkbaar met mijn eerste bevalling leken ze op de weeën later in het proces, maar toch wist ik dat ik pas 4cm had.. dat vond ik intens en ook eng. Anders dan bij de eerste bevalling was ik nu zo bang voor de pijn. Wat een verschil (en ook maar goed dat je bij de eerste keer geen idee hebt). Ik ving de weeën eerst een tijd staand (waggelend) op, daarna liggend op m’n linkerzij.
Bij de controle van 21.00u kwam het verlossende woord: ik had 5cm ontsluiting en mocht nu een ruggenprik krijgen! Wat was ik daar blij mee! Ik had nu echt veel pijn, was moe van 3 uur lang weeën opvangen en voor mijn gevoel al redelijk aan het eind van mijn latijn. De verloskundige zei dat ze de anesthesist ging bellen. ‘Nou, waar wacht je nog op, huphup’ zei ik bloedserieus. Zij natuurlijk lachen, maar ik meende het wel. De anesthesist was er godzijdank heel snel omdat het verder rustig was in het ziekenhuis. Ik was niet bang voor het zetten van de prik. Het zetten ging ook heel goed, en direct voelde ik de medicatie in mijn benen trekken. Heerlijk! Na een klein kwartiertje was ik een heel ander mens, wat was het hemels. Ik voelde geen weeën en geen pijn meer, ik kon echt ontspannen. Op de monitor was te zien dat de weeën voorzetten, en het ging netjes met 1cm per uur vooruit. Ik heb zelfs wat gegeten en een klein dutje gedaan.
Rond 02.00u voelde ik door de medicatie heen weer scherpe steken opkomen. Kwamen er nu weeën door de ruggenprik heen? Ik raakte een klein beetje in paniek, maar het was ook wel weer een goede reality check: er is ook nog werk aan de winkel, hij moet er ook nog uit, je moet nog wel even ergens doorheen! Inderdaad waren het weeën. De verloskundige voelde hoeveel ontsluiting ik had: 10 cm. Ik mocht gaan persen! De pijnbestrijding werd uit gezet en langzaam kwamen de weeën terug. Volgens mij heeft ze toen ook nog mijn vliezen gebroken maar dat kan ik me niet helemaal meer herinneren.. Gelukkig mocht ik direct gaan persen en waren het dus ook al goede persweeën. Maar hoe moest het ook alweer? Oh ja, een hap lucht nemen en persen, 3x per wee.
Toen ik een minuut of 10 bezig was zei de arts dat het heel goed ging, maar dat ik nu wel moest doorzetten, anders moest ze gaan inknippen. Meer hoefde ze niet te zeggen, bij mijn eerste bevalling ben ik ingeknipt, dus dat was net het toverwoord wat ik nodig had; no thanks, niet nog een keer! Met nog wat extra kracht ging het ineens supersnel, net toen ik echt dacht; ik trek dit niet, laat maar zitten, ik kap ermee, zei de arts zei dat ze het hoofdje zag. Met nog twee keer goed persen werd onze lieve Mees geboren. Eindelijk, daar was ‘ie dan! Met een lange aanloop maar snel perswerk helemaal gelukkig met hem. Mijn eerste bevalling was met een vacuümpomp geëindigd, dus ik was heel blij dat ik het dit keer zelf heb kunnen doen en ervaren.