Trigger warning: dit verhaal gaat over verlies bij de geboorte.
Ik had een perfecte, eerste zwangerschap behalve de ochtendmisselijkheid, die duurde tot 5 maanden. En dan die droom: ik droomde dat onze baby weende en plots dood was. Ik liet me begeleiden door een privé-vroedvrouwenprakyijk en de medische opvolging gebeurde in het UZ in Gent.
Op dinsdag ging ik bij gig op controle: ik had het erover dat Eva Mouton haar tweeling was verloren en hoe erg ik het vond. Ze stelden mij gerust. Enkele dagen later werd ik plots niet goed: misselijk, mijn zicht viel weg.. Ik was alleen en dacht dat het kwam van de honger en ik had fruitsap gedronken, daar werd ik altijd misselijk van. Na een halfuurtje was alles terug en weer ok, dus zei ik niets en deed verder. Een paar dagen later voelde ik Anka minder bewegen maar iedereen zei dat het normaal was zo laat in de zwangerschap dus liet ik het erbij, Ik moest toch op maandag terug op controle. Op zondag kwam mijn moeder koffie drinken en had ik het er terug over, zei zelfs dat ik straks misschien een begrafenis moest regelen..
Die zondagavond verloor ik de slijmprop. Om 04:15u werd ik wakker, voelde nattigheid tussen de benen en dacht dat mijn water was gebroken. Mijn man, Jürgen, had vroegdienst en was wakker. Ik ging naar het toilet en zag bloed… Na overleg met hem belden we gig en hij belde zijn werk. De vroedvrouw kwam, haalde de doppler boven en toen.. niets meer. Ze stuurde Jürgen naar haar auto om andere gel, ik zag de paniek in haar ogen, ondertussen vond ze een hartslag en moest ik vlug naar het UZ in Gent.
Daar aangekomen stond een volledig team ons op te wachten en onmiddellijk werd een echo gedaan: niets en niemand zei iets… Toen stond dr. Roets naast mij, ze was van wacht, zij deed zelf een echo want ik verloor nog altijd bloed en ze wou weten vanwaar dat kwam. Zij draaide het scherm naar mij zodat ik ons kindje kon zien en weer geen geluid, geen bewegende baby en weer zei niemand iets. Toen ik zelf vroeg of dat ons kindje was en of ze dood was, werd bevestigend geantwoord en ben ik beginnen roepen.
Dr. Roets kwam terug en legde de procedure uit: ik zou die dag of de volgende dag op natuurlijke wijze bevallen van een dode baby. Er zou een maatschappelijk assistente en een psychologe komen om ons te ondersteunen en we moesten een begrafenisondernemer kiezen. We belden de familie met het nieuws, de huisartsen werden gebeld, Jürgen ging thuis nog spulletjes halen voor Anka en ondertussen werd de bevalling ingeleid.
Ik lag ondertussen aan een infuus en rond 13u30 werd een ballonnetje ingebracht. De weeën kwamen maar waren doenbaar. Rond 15u30 werd de epidurale gestoken en daarna kwamen mijn ouders. De familie mocht erbij zijn, de radio speelde, we lachten, babbelden, alsof het om een gewone bevalling ging.
Ondertussen ging de bevalling vlot vooruit maar ik werd ziek: braken, koorts.. Om 19u30 was ik het beu, ik kon niet meer en zei dat ze tegen 20u eruit moest zijn. Jürgen lachte dat ik familie wou zien, zelfs toen maakten we nog grapjes.
Anka, ons eerste kindje, onze eerste dochter, is maandag 30 april 2018 om 19u43 stilgeboren. De placenta kwam er vlot uit en op het moment dat dr. Roets afscheid kwam nemen, kreeg ik een zware bloeding, Er kwam een bloedklonter uit (een kleine pompelmoes), ik werd plat gelegd met de benen omhoog en tegelijk kreeg ik een infuus met magnesium. Tijdens de bevalling had ik zwangerschapsvergiftiging gekregen omdat ons kindje dood was, blijkbaar al 3 dagen, en ik wist het niet.
Later kregen we de bevestiging dat we het niet konden weten dat Anka dood was, omdat baby’s die laatste dagen van een zwangerschap minder bewegen en omdat het ons eerste kindje was, wisten we niet beter. Anka en wij zijn volledig binnenstebuiten gekeerd: een autopsie bij haar, bloedonderzoek bij ons alle drie op erfelijke ziekten, rx-foto’s van Anka, er is zelfs een rib en stukje weefsel uitgehaald bij haar maar er is geen oorzaak gevonden.
6 maanden later kregen we de definitieve resultaten van genetica: Anka was kerngezond, dikke pech, wiegendood in de buik.