Donderdag 13 september 2018, 12:00 uur, 40+2 weken zwanger.. mijn man aan het werk en ineens werd ik niet lekker. Ik werd heel duizelig en was enorm misselijk. Aangezien ik een verleden heb met paniekaanvallen, heb ik hem direct gebeld. In de tijd dat hij naar huis kwam heb ik ook de verloskundige gebeld. Hier mochten we meteen langskomen voor een check.
Mijn bloeddruk was niet extreem hoog maar ze wilde me wel even doorsturen met deze klachten.
CTG perfect, urine uiteindelijk goedgekeurd en mijn bloeddruk was ook goed. Weer naar huis en maar wachten tot ons meisje zich zou aandienen. Ondertussen bleef ik wel heel duizelig en was ik ook heel rustig voor mijn doen.
Vrijdag 14 september 00:15, net 40+3 weken zwanger.. ik werd wakker van een kramp die ik nog niet eerder had gevoeld. Zal wel niks zijn dacht ik toen en viel weer in slaap. Een kwartier later weer dezelfde kramp.. heh vervelend ik ben zo moe dacht ik. Kwartier later weer die kramp en toen pas besefte ik dat dit mijn eerste weeën waren. Ineens moest ik enorm nodig naar de wc.
Ik probeerde weer te slapen maar het bleef om de 15 minuten aanhouden. Even douchen dacht ik, als de krampen dan blijven is het echt begonnen. Na het douchen bleven ze aanhouden en werden ze ook wat pijnlijker. Ik ben beneden op de bank gaan liggen om mijn man nog te laten slapen.
Om 9:00 uur heb ik de verloskundige gebeld om te vragen wat ik moest doen. Je krijgt een heel mooi papiertje mee maar ik had geen flauw idee wat te doen. Ze kwam om 10:00 uur en controleerde de ontsluiting, ik zat op 2 cm. Toen dacht ik yes, het was nog prima te doen allemaal en ik had al 2 cm. Ze heeft me gestript om alles hopelijk een handje te helpen. Toen ging ze en gaf aan dat we moesten bellen als ze structureel om de 3/4 minuten kwamen. Rond 12.00 uur werden de krampen heftiger en kon ik eigenlijk al niet meer praten tijdens een wee.
Rond 16.00 uur kwamen ze echt om de 3/4 minuten en hebben we toch maar weer gebeld.
Uiteindelijk kwam ze weer om 18:00 uur en toen zat ik op 3 cm.. Toen dacht ik shit, de weeën ervaarde ik al als best heftig maar ik was nog helemaal niet ver. We hadden afgesproken dat we ons om 19:30 zouden melden in het kraamhotel.
Om 19:30 aangekomen gingen we naar ‘onze’ kamer en installeerden we ons. Lekker even in bad en om 21:00 uur kwam een andere verloskundige ivm wissel om de ontsluiting te controleren. Ik zat aan een krappe 4 cm en de weeën kwamen toen om de 2/3 minuten, met nog eens 2 achter elkaar en zowel in mijn buik als rug. Ik begon de moed een beetje te verliezen, vooral omdat ik al zo veel pijn ervaarde en het voor mijn gevoel niet opschoot.
Om 00:00 uur weer controle van ontsluiting en inmiddels al 24 uur wakker. Nu zat ik op een krappe 5 cm en kon ik wel janken. Mijn vliezen waren nog niet ‘gebroken’ en ze vroeg of we dit maar moesten doen. Er werd wel gezegd dat de weeën nog heftiger zouden worden maar de ontsluiting net zo langzaam door kon gaan. Toen heb ik aangegeven dat ik een ruggenprik wilde omdat ik de pijn niet meer aan kon. Heel het circus verhuizen naar een verdieping lager en ik was al aan het trillen van angst voor de ruggenprik. Heel lijstje invullen met wat er mis kon gaan en ik er mee instemde. ‘Gelukkig’ was het zo laat en was ik meteen aan de beurt, toch weer een voordeel ha-ha! Ik had een hele fijne kraamhulp die mij zo geruststelde en hielp dat die ruggenprik zo klaar was. Deze voelde ik overigens totaal niet, de verdoving was vervelender dan heel die prik.
Zaterdag 15 september om 01:00 uur aangekomen op de verloskamer hebben ze de vliezen gebroken. Aan de wee-opwekkers en nog zon ’80’ slangen om alles te controleren.
Onze meid kreeg een plakkertje op haar hoofd en alles werd nauwkeurig in de gaten gehouden. Eindelijk even mijn ogen dicht.. Om 04:00 uur weer controle en ik zat op 6 cm.. hoppa wee-opwekkers omhoog! Om 06:00 uur 7 cm.. weer wee-opwekkers omhoog! Om 08:00 uur 8 cm.. wee-opwekkers op de hoogste stand!
Ze kwamen erachter dat ons meisje ineens gedraaid lag, een sterrenkijker. “Uhm ja, ze moet wel draaien mevrouw want anders wordt het een keizersnee.” Zo gezegd zo gedaan zou je zeggen.. ik met mijn 70% verdoofde benen op mijn knieën gaan zitten al hangend over mijn bed. Zo heb ik ongeveer een uur gehangen toen ik het niet meer volhield.
Ze kwamen controleren en ze was gedraaid! Nou, zit me dan toch iets mee zei ik. Ondertussen liep er bloed mijn katheterzak in, mijn man had stiekem op de bel gedrukt om dit na te vragen zonder dat ik het wist. Gelukkig kon dit geen kwaad en kon ik weer ontspannen.
Om 10.00 uur 9 cm.. de ruggenprik werd uitgezet zodat het gevoel terug kon komen. Ondertussen voelde ik elke wee al wel maar pijn deed het niet. Ook kwam het bekende ‘poepgevoel’ steeds dichterbij. Om iets voor 11.00 uur heb ik op de bel gedrukt omdat ik echt het gevoel had dat ik moest poepen. Ik bleek op 10 cm te zitten!!
Onze meid was nog niet volledig ingedaald dus ik moest eerst gaan ‘voor persen’ om haar naar beneden te krijgen. Dit heb ik een uur gedaan en toen drukten we weer op de bel om te vragen wanneer ik echt mocht gaan persen. Het was enorm druk op de afdeling, daarom duurde het langer. Om 11:45 kwam iedereen binnen en mocht ik actief gaan persen. Hierbij moet je 3 keer persen maar een 3e keer lukte me amper door de vermoeidheid.
Ik raapte al mijn laatste beetje energie bij elkaar en hield vol. Na 15 minuten moest ik het even rustig aan doen omdat de hartslag zakte bij het persen. Ook namen mijn weeën ineens af.. Bij de 30 minuten moest ik zo hard persen als ik kon. Het hoofdje kwam er bijna uit maar ze hield het nog tegen. Nu ‘stond’ het hoofd en halleluja WAT EEN PIJN!! ik moest spontaan overgeven, al lukte dit niet want ik had al 36 uur niks gegeten.
Nog 1 pers en ze was er zeiden ze. Toen kwam die laatste pers en werd ons meisje om 12:23 geboren op zaterdag 15 september 2018 met 53 cm en 3280 gram. Zo blij dat het voorbij was en dat ik kon ‘rusten’ werd ze op mijn borst gelegd. Ondertussen werd ik gehecht want er was wel wat schade down under. Perineum en vaginawandruptuur maar gelukkig niet een totaalruptuur. Ik bleef relaxed liggen en liet het allemaal maar gaan.
Mijn ervaring in de weken na de bevalling waren heel heftig. Ik kon niet voor onze dochter zorgen omdat ik amper kon lopen. Mijn man moest alles doen op de voeding na omdat ik borstvoeding gaf. Ik heb wat afgejankt! Voelde me ook enorm schuldig omdat de ‘roze wolk’ waar iedereen het over heeft bij mij een ‘zwarte wolk’ was. Nu ben ik er achter dat de roze wolk echt bullshit is en je je dus totaal niet schuldig moet voelen als je dit niet hebt. Inmiddels is ons meisje dus ruim 2 jaar oud en doet ze het geweldig. Natuurlijk zijn er ups en downs maar die heeft iedereen.
Waarom ik dit wil delen? Ik ging er open in en uiteindelijk bleek dit dus ook echt nodig. Ga van te voren niet vast houden aan hoe je wilt dat het gaat. Vertrouw vooral op jezelf want je kunt ineens alles wat je dacht nooit te kunnen. Ook lucht het enorm op om over je bevalling te praten, doe dit dan ook met je man, kraamhulp, moeder, vriendin etc.
Liefs..