Op woensdag 4 oktober 2017, 1 dag voor mijn uitgerekende datum, verloor ik een deel van de slijmprop en had ik al het gevoel dat er iets stond te beginnen. Die nacht vanaf 03.00u begon het gerommel, meer pijnlijke voorweeën. Om 07.00u opgestaan en vanaf 09.00u toch eens gaan bijhouden hoe vaak; om het kwartier. Ik bedacht me ook dat dit nog een paar dagen zo door zou kunnen gaan dus ik rekende nog even nergens op. ‘S middags werd het al wat heviger en vanaf 15.00u kwam het om de 6 a 8 minuten. Drie uur later de verloskundige gebeld, ze zou langskomen en er met een uurtje zijn. Na dat telefoontje kwamen de weeën (het was ondertussen wel duidelijk dat het weeën waren) ineens strak om de 4 minuten.
De verloskundige was er om 19.00u en voelde 1 cm ontsluiting. Dat was fijn om te weten, ik kon de weeën toen meer in perspectief van de voortgang zetten, en besefte me toen ook dat het echt nog wel veel heftiger ging worden. Desondanks wel een fijn gevoel, een beetje duidelijkheid. Tot dan toe had ik de weeën zittend met de buikademhaling goed op kunnen vangen, maar op een gegeven moment was dat niet meer fijn. Ook op de fitnessbal geprobeerd maar dat was helemaal geen succes dus die snel aan de kant gegooid. Toen ik de weeën ook wat in m’n onderrug begon te voelen ben ik onder de douche gaan staan. Ondertussen ging mijn vriend met het bad aan de slag.
Het warme water op m’n rug hielp echt heel erg ontspannen en ik voelde de weeën dan ook alleen nog in m’n buik. Nog steeds kon ik ze goed opvangen met de buikademhaling. Tijdens een wee telde ik de mijn in- en uitademingen: in 1 uit 1, in 2 uit 2, etc. Zo was voor mij heel duidelijk wanneer de wee begon, wanneer het hoogtepunt kwam maar ook wanneer de pijn weer voorbij zou zijn. Bij 4 en 5 was ‘ie echt op z’n hoogtepunt, bij 7 en 8 zakte de wee weer weg en als ik bij 10 was, was het helemaal voorbij. Dat hielp mij heel erg om rustig te blijven en goed te kunnen blijven ademen.
Om 23.30u kwam de verloskundige zelf weer langs (dat had ze goed aangevoeld want zelf had ik waarschijnlijk veel langer gewacht nog met bellen) en toen had ik 2-3 cm. Er zat dus beweging in! Vanaf toen wilde ik wel in het bad gaan zitten, en dat was echt heerlijk! Het bad was lekker groot dus ik kon echt een beetje ronddobberen en verschillende houdingen pakken. Danny kon ondertussen met de slang warm water over mijn lichaam laten lopen. Ik merkte gelijk dat het heel ontspannend werkte dat warme water. Hangend over de rand was een fijne houding. Op een gegeven moment voelde ik mijn vliezen breken: ‘knoep’ voelde ik tijdens een wee. Ik kon het eerst totaal niet plaatsen maar toen viel het kwartje. Gelukkig helder vruchtwater.
Vanaf toen werden de weeën ook echt heftig. Ik ben ze met geluid op gaan vangen. Niet aan de buren denken en je laten gaan, voor mij hielp dat het meest om met de pijn om te gaan. (Ik heb nog even navraag gedaan en de buren hadden niks gehoord.. zeggen ze) Om 02.30u was de verloskundige er weer en had ik 7 á 8 cm ontsluiting. Mooi een cm per uur en we stelden ons dus ook in op nog 2 uurtjes voordat ik zou kunnen persen. De weeën werden toen écht heel pijnlijk, het klopt echt dat die laatste centimeters het gemeenst zijn. Het lukte me toen ook niet meer om te tellen en ik ging over op de 5v-ademhaling die ik tijdens zwangerschapsyoga had geleerd.
Tussen de weeën door was ik helemaal geconcentreerd en had ik echt niet meer door wat er om me heen gebeurde. Ik weet nog dat de kraamhulp arriveerde maar ik echt geen kracht had om zelfs maar gedag te zeggen. Rond 04.30u mocht ik gaan persen. Gelukkig, ik was zo klaar met die ellendige ontsluitingsweeën. Na een tijdje persen kwamen de weeën iets minder vaak na elkaar en leek het erop dat ze in kracht afnamen. Luna bleef steeds wat te ver onder mijn schaambeen liggen. Ik perste wel goed maar ze kwam te langzaam naar beneden. Dus op naar het ziekenhuis.
Snel afdrogen en aankleden en ondertussen de persweeën opvangen. Dat was moeilijk, zo ‘droog’ persweeën opvangen. Ik ‘zuchtte’ ze weg met een andere ademhalingstechniek uit de yogaklas (toch wel veel profijt van gehad). Aangekomen op de kamer kreeg ik eerst een infuus met oxytocine, weeënopwekkers. Ik moest de weeën weer weg ademen en als het echt niet meer ging mocht ik meepersen. Dat was bij bijna elke wee zo, wat een kracht kwam er los. En dat nam dus alleen maar toe. Dit was wel echt een heftig stuk, omdat ik de steeds heftigere persweeën op moest vangen en ze nog niet mocht en kon gebruiken om echt door te zetten. Dat was een naar gevoel, want je hele lichaam doet maar 1 ding en dat is persen. Ik had het echt ongemakkelijk en veel pijn en wist ook niet hoe lang dit stuk nog zou duren, mentaal en fysiek werd het nu echt zwaar.
Om 08.00u zei de dienstdoende arts dat ze de overdracht ging doen en haar collega’s daarna weer zouden komen, over een half uur tot drie kwartier. Ik zei tegen haar dat ik dat niet meer ging trekken, het was echt niet meer te houden met die persweeën. Ondertussen was ik ook al, inclusief die tijd thuis, bijna 3u aan het persen en opvangen. Gelukkig luisterde ze goed en zei ze dat ze de overdracht later zou doen en haar collega’s direct zou sturen. Fijn! Die waren er dus ook snel en toen kon het echte werk weer beginnen.
Telkens tijdens een wee moest ik een hap lucht nemen en persen, en dat drie keer achter elkaar. De eerste 2x gingen steeds goed, maar net dat laatste benodigde zetje van die derde hap lukte maar niet. Er werd besloten om de arts en een vacuümpomp erbij te halen, want het duurde gewoon te lang. Ik vond dat tegen die tijd ook prima, eindelijk het eind in zicht! Met mijn allerlaatste krachten lukte het me gelukkig nog om Luna’s hoofdje een klein beetje naar buiten te krijgen, dat was gunstig.
De arts vertelde wat ze precies ging doen; tijdens een wee verdoven, een knip zetten, de pomp plaatsen, wachten op een volgende wee en als ik perste zou zij trekken. Van de verdoving, de knip en het plaatsen van de pomp voelde ik niets. Ik was zelfs vrolijk en opgetogen dat het er bijna op zat. Ik dacht, veel erger kan het nu niet meer worden. Maar wát een gevoel als de baby met een vacuümpomp wordt gehaald.. onbeschrijfelijk naar, ik wens het niemand toe. ‘Gelukkig’ hoefde de arts maar twee keer te trekken dus was het snel voorbij. En daar was dan dus eindelijk, na een voorspoedige ontsluiting en bijna 4 uur lang persen, onze mooie lieve Luna! Toen ze op mijn borst werd gelegd was het even schakelen van heftigheid, zorgen en vermoeidheid naar blijdschap. Het duurde even voordat ik ‘doorhad’ dat ze er werkelijk was. Wat een rollercoaster was het geweest! Ook voor mijn vriend die natuurlijk alles van de zijkant had meegekregen. Maar na een minuutje of wat kwam het besef en tegelijkertijd dat immense gevoel van liefde en blijdschap.
De bevalling zag erop, maar de placenta moest er nog uit.. en dat ging niet vanzelf. Na een tijd gewacht te hebben en wat voorzichtig duw- en trekwerk aan mijn buik en de navelstreng, vroeg de verpleegkundige of ik nog kon persen. Ik dacht écht dat ze een grapje maakte na net dit hele verhaal te hebben meegemaakt. Dus nee, dat kon ik even niet meer helaas. Ze lieten mij weer even met rust en net voordat ik eigenlijk onder narcose naar de OK moest om daar de placenta eruit te laten halen, kwam de arts het nog één keer proberen. Nog wat flink duw- en trekwerk en toen kwam ie er gelukkig toch nog uit. (stiekem vond ik dat nog jammer ook, omdat het idee van narcose me als muziek in de oren klonk, heerlijk even helemaal weg dacht ik nog ;)). Daarna was het tijd om mij te hechten en dan eindelijk te gaan genieten van ons meisje.
En hoewel ik zeker niet ineens deze hele heftige bevalling ben vergeten, wist ik wel dat ik gedaan had wat gebeuren moest en dat het (helaas) allemaal gewoon nodig was om Luna geboren te laten worden. Dit was ook mijn mindset voor de thuisbevalling. Ik wist dat er een kleine kans was dat er zoiets zou gebeuren, maar ik wist ook dat als dat zo zou zijn, de veiligheid en gezondheid voorop staan en ik op dat moment mee zou gaan in de flow van wat er gedaan moest worden. En dat was gelukkig ook zo. Ik ben heel blij dat ik van het bad heb kunnen genieten, ik raad het iedereen dan ook ontzettend aan! Waar ik na deze ervaring wel anders over ben gaan denken is de ‘must’ van een (pijnlijke) thuisbevalling. Wetende wat ik nu weet, was ik echt beter af geweest in het ziekenhuis met een ruggenprik of andere vorm van pijnbestrijding. Ik vond de ontsluitingsweeën zó pijnlijk, niet normaal. Ik ben wel echt mega trots op mezelf, hoe sterk ik ben geweest en wat voor mega prestatie ik heb neergezet want geloof me, dat was het! Mede door te vertrouwen op mezelf en alle mensen om me heen. Dus lieve vrouwen die dit lezen, doe dat ook, vertrouw op je gevoel en je lichaam, dan komt het helemaal goed. Thuis of in het ziekenhuis, met of zonder pijnbestrijding. Een bevalling maakt een ongekende kracht in je los, ga er met positieve moed tegenaan en ik weet zeker dat jij het, net als ik, gaat rocken. Heel veel liefs, Lauke