41 weken zwanger, voorbeeldige zwangerschap met nagenoeg geen kwaaltjes. Vrijdagochtend 03:30u… mijn water breekt terwijl ik beneden op de bank lig. Doordat ik steeds moest plassen en een klein beetje kramp had heel af en toe (sinds woensdagochtend) was ik beneden gaan liggen zodat mijn man gewoon kon slapen.
Ik loop naar de wc om wat vruchtwater op te vangen en het is okergeel… Ik roep naar mijn man dat mijn water is gebroken en hij is nog nooit zo snel opgestaan. Hij twijfelt ook over de kleur en vindt dat ik moet bellen naar de spoedlijn. Met enige tegenzin doe ik dit want ik vind het sneu dat ik de verloskundige wakker moet bellen. Aangezien ze sowieso die ochtend langs zou komen om mij te strippen.
Het was een fijn telefoongesprekje en ze besluit toch even langs te komen. Ze denk dat het komt doordat ik de slijmprop ben verloren en het vruchtwater wat donker gelig is door het beetje bloedverlies. 5 minuten nadat ik de telefoon ophang krijg ik een enorme drang op te persen, geen pijn echt alleen een enorme drang om te persen wat als een golf over mij heen komt. Op dat moment weet ik dat dit niet klopt… en ik vecht ertegen want persen zonder ontsluiting mag niet!
Gelukkig is de verloskundige er snel, ze kijkt naar het vruchtwater en zegt dat het wel ontlasting is in het vruchtwater… Ze kijkt naar mij; “We gaan het ziekenhuis niet meer halen”. Op dat moment stort mijn wereld in… Ik probeer kalm te blijven en weet mezelf nog naar boven te slepen, op de bank bevallen wil ik echt niet en boven staat alles gereed voor een thuisbevalling.
Ze kijkt snel en zegt dat ik volledige ontsluiting heb, ze kan het hoofdje al zien en ik mag meteen gaan persen, “doe wat goed voelt, ik ga de ambulance bellen en de kraamzorg, maak je niet druk het komt allemaal goed, ik moet ze bellen”.
Ik begin met persen. De kraamzorg is snel aanwezig, ze heeft een stagiaire mee en de ambulancebroeders lopen kort daarna de slaapkamer binnen. De ambulancebroeders verbouwen de babykamer. De kraamzorg zegt tegen mijn man en mij dat wij ons hier niks van moeten aantrekken.
(Achteraf blijkt dat ze de babykamer aan het ombouwen waren tot reanimatie kamer voor de kleine, gelukkig wisten wij dit op dat moment niet.)
Na ongeveer een uur persen vragen de verloskundige en de kraamzorg of ik ook merk dat de weeën niet krachtig genoeg zijn. Ja is daarop mijn antwoord, ze zetten niet goed door en ik mis “kracht”. Daarop wordt besloten dat ik met spoed naar het ziekenhuis moet. Ze weten niet hoelang de bevalling al bezig is en ze maken zich zorgen. Het was een vervelende rit maar de mannen van de ambulance waren erg aardig. Mijn man, de verloskundige en de stagiaire van de kraamzorg rijden er met eigen auto’s heen.
In het ziekenhuis wordt een sensor op het hoofdje van de baby geplakt en ik krijg een infuus met weeënopwekkers. De verloskundige brengt de gynaecoloog op de hoogte van de situatie. De weeën blijven wegvallen en de dosis weeënopwekkers blijven ze verhogen. Na 3 uur persen met onregelmatige persdrang komt de hartslag van de baby niet goed omhoog en er wordt geknipt. 07:24u: onze dochter is geboren! De kleine meid zet het meteen op een krijsen en iedereen haalt opgelucht adem en op dat moment besef ik pas goed wat er een hoop mensen in de kamer paraat staan.
De kleine meid doet het super en hoeft niet meteen aan de monitor, dit doen ze pas even later voor de zekerheid. Nadat onze kleine meid is geboren wil de placenta niet komen. Geen weeën meer… Ze spuiten rechtstreeks in mijn hand meer weeën opwekkers maar dit doet niks. De OK’s liggen vol met spoedkeizersneden en we moeten wachten, 40 minuten nadat onze kleine meid is geboren krijg ik toch nog één wee, ze duwen op mijn buik en trekken aan de navelstreng. De placenta komt eruit!
Wij maken het naderhand gelukkig goed, wel heb ik nog 6,5 weken kraamvloed gehad en dit is gelukkig vanzelf gestopt voordat er actie moest worden ondernomen.
De emotionele nasleep is erg heftig geweest. Ik zat nog te wachten op de weeën die nog moesten beginnen na het breken van mijn water toen ik al de persdrang kreeg. Ik heb lang nodig gehad om het een plek te geven: dat ik niet doorhad dat ik aan het bevallen was. Dat mijn lichaam niet in staat was goede weeën te “creëren”. In de 48 uur voorafgaand dat ik af en toe wat krampjes had heb ik dus gewoon alles gedaan, zelfs week-boodschappen en het huishouden.
Aan iedereen wil ik dus zeggen: bij twijfel, bellen! Ik had wel gebeld maar omdat ikzelf en iedereen dacht aan voorweeën is er geen actie ondernomen.. Echte weeën kunnen dus extreem onregelmatig en niet pijnlijk zijn. Laat je niet vertellen dat je de echte weeën wel herkent, dat hoeft dus niet zo te zijn.