4 maanden na de bevalling van Anka was ik terug zwanger en werd beslist om mij op 37 weken in te leiden. Door die zwangerschapsvergiftiging moest ik vanaf 12 weken tot 36 weken aspirine slikken als bloedverdunner. Later bleek dat mijn schildklier te traag werkte en kreeg ik daar ook medicatie voor en om het compleet te maken, kwam er ook nog zwangerschapsdiabetes bij met dieet en 2 soorten insuline. Ik liet mij ook begeleiden door een psychologe.
Tot 20 weken verloor ik bruin bloed maar iedereen, de specialisten, prof. van het UZ ,verzekerden mij dat het geen kwaad kon zolang het geen helder rood bloed was. Rond 32 weken was de baby gestopt met groeien: de prof kwam erbij en er werd beslist om mij om de twee dagen aan de monitor te leggen en desnoods nog vroeger in te leiden. Zolang de baby goed bewoog, was er geen probleem. Bij een volgende controle bleek hij plots wel gegroeid en het zou gewoon een kleine baby worden.
4 juni: om 7u werd een ballonnetje gestoken en 5 minuten later stond de kamer vol: de harttonen van de baby zakten drastisch. Gevolg: ballonnetje werd er onmiddellijk uitgehaald en ik had gelijk al 3-4cm opening. Rond 10u30 braken mijn vliezen en ging alles snel: de weeën liepen vlug op en regelmatig stond mijn kamer vol personeel omdat de harttonen wegvielen. Ik sloot mij mentaal af, besefte niet hoe ernstig het was.
Er kwam een gesprek met mijn gynaecologe: dat ik 1 keer moest persen en de baby moest er in die ene keer uit zijn, als dat niet lukte werd het keizersnede. En toen kwam de epidurale verdoving. Toen die zat, zijn ze met mijn bed naar de operatiezaal gelopen, probeerde ik te persen maar dat lukte niet, en begonnen ze met de voorbereidingen voor een keizersnede.
Er waren 2 anesthesisten: de ene testte of de epidurale werkte en ik hoorde de andere aan de gynaecologe vragen of hij mij moest klaar maken voor een volledige verdoving, de procedure bij een spoedkeizersnede. Haar antwoord was: daar is geen tijd voor, ik ben al aan het snijden en dat moment voelde ik haar effectief snijden. Een epidurale werkt pas na 20-30 minuten en omdat dat nog niet het geval was én er levensgevaar was, tja, voelde ik het. Die pijn valt goed mee: is te vergelijken de pijn die je voelt als je diep in je vinger snijdt, maar duurt een beetje langer.
Kaj is 4 juni 2019 om 12u40 geboren en werd onmiddellijk onderzocht: 2180g en 48cm, na 2 weken neonatologie kregen we hem mee naar huis en nu is hij een gezonde, blije baby van 5,5kg en 62cm.
Mijn baarmoeder was volledig gescheurd door de bevalling, er was geen tijd om netjes te werken. Daar zijn dan 2 gynaecologen bijna 2u mee bezig geweest om die terug aan elkaar te naaien en tijdens de bevalling ben ik 1,5 liter bloed verloren. Door het bloedverlies en door een reeks allergieën, moest ik enkele uren op de ontwaakzaal blijven. Uiteindelijk kreeg ik Kaj rond 18u te zien.
De volgende dag bleek dat er een strakke knoop in de navelstreng zat, waardoor Kaj zo weinig woog en waardoor zijn harttonen wegvielen tijdens de bevalling: het was een kwestie van minuten en een natuurlijke bevalling had hij niet overleefd.. met andere woorden; waren we Anka niet verloren, dan waren we Kaj waarschijnlijk verloren want dan was het nooit een ingeleide bevalling geweest en waren we er niet op tijd bij geweest.
Het herstel van een keizersnede is pijnlijk: ik kon enkele weken niet op mijn zij liggen om te slapen, die wonde en buik trekt tegen, je mag 6 weken niet heffen, geen trappen lopen… Ik ben de kip geweest die wel trappen deed en hefte, ik wou niet plooien en vroeg amper hulp: het heeft ervoor gezorgd dat mijn herstel langer duurde. Gelukkig lag Kaj op neonatologie, dat gaf mij tijd om lichamelijk te herstellen.
Voor alle duidelijkheid: mijn gynaecologe heeft op geen enkel moment een fout gemaakt door te snijden terwijl de verdoving nog niet werkte: ik ben ze zelfs dankbaar want zonder haar was er nu geen sprake meer van Kaj en mij: het was nodig om allebei onze levens te redden. Ik heb er ook geen trauma aan overgehouden en we willen zelfs graag een derde kindje. Dat zal dan terug met dezelfde begeleiding zijn: elke 2 weken echo’s, aspirine en psychologische ondersteuning.