Het was mijn derde. De eerste ‘geplande’ bevalling, en dat was ook meteen de laatste keer dat hij zich liet vertellen hoe het zou gaan. Ik was in mijn 33e of 34e week geloof ik, toen ik hoorde dat er misschien reden was om in te leiden. Ik had voor het eerst niet standaard bij de verloskundige gelopen, maar aan Centering Pregnancy meegedaan. Dan heb je elke week een bijeenkomst met zwangeren van ongeveer gelijke termijn, waar je samen bespreekt hoe het gaat en verschillende thema’s behandelt en om de beurt een korte controle krijgt in de spreekkamer. Het idee is dat de zwangeren, behalve van de verloskundigen, vooral van elkaar leren, de nieuwe moeders van de door de wol geverfde moeders, maar ook andersom.
Die sessies waren heel leuk en gezellig, en vooral voor nieuwe moeders heel leerzaam, maar achteraf denk ik dat er daardoor ook te weinig focus was op mij als persoon en mijn bevalgeschiedenis. Want plotseling, bij de zoveelste controle, vond de verloskundige opeens dat ik reden had om ingeleid te worden, gezien mijn ervaringen met Biem en Olle. (Die hadden allebei kort met een schouder vastgezeten achter mijn schaambeen, en waren met een hoop getrek alsnog probleemloos ter wereld gebracht.) Haar visie (vrij plotseling, als je het mij vraagt, in week 35) was dat jongere broers vaak nog een slagje groter zijn dan hun voorgangers en dat de kans dus groot was dat ook deze zou blijven zitten.
Ik vond dit heel heftig om te horen. Na twee keer ongewild in de laatste uurtjes alsnog in het ziekenhuis terecht te zijn gekomen, had ik zó gehoopt dat het me deze laatste keer gegund zou zijn de bevalling thuis af te maken. Lekker in ons eigen coconnetje, waar ik me fijn voel, ons derde kind op de wereld zetten. Niets leek me fijner. (Oke, een hoop dingen zijn fijner dan bevallen. Maar het leek me toch een mooi idee.) En sowieso geloof ik eigenlijk wel in een natuurlijk verloop van de bevalling, liefst met zo min mogelijk ingrijpen en niet volgens schema, maar op het tempo van de baby. Is het wel goed voor zo’n kleintje als het eerder gehaald wordt dan hij volgens natuurlijk ritme had willen komen? Ook had ik een hoop opgezocht en las ik op fora vooral dat ingeleide bevallingen heel lang duren en heel pijnlijk zijn. Niet echt iets om naar uit te kijken natuurlijk.
Goed, als moeder word je al vrij snel vrij flexibel, dus maar met de golven mee bewegen. Maar toch eerst even wat meer informatie inwinnen. Op naar het ziekenhuis voor een echo. Daar leek hij niet abnormaal groot, maar kreeg ik ook de boodschap dat dat eigenlijk niet zoveel zei, want je kon op zo’n filmpje maar moeilijk vertrouwen en als hij heel dikke armen had, zouden ze t ook niet zien. En die konden nu net het verschil maken. Inmiddels had ik er al een week mijn hoofd over gebroken en was ik ook wel toe aan duidelijkheid. Niet in het minst omdat wij op 26 april de sleutels zouden krijgen van ons nieuwe huis en hij uitgerekend was op 21 mei. Met eerder inleiden zou de bevalling dus gevaarlijk dicht op de verhuizing komen. Dan moest ik wel gauw weten hóe dicht.
We prikten een datum. Op 7 mei zou ik ’s avonds naar het ziekenhuis komen, als ik dan al ontsluiting had, mocht ik weer naar huis, zo niet, dan zou ik een ballonnetje geplaatst krijgen om de baarmoedermond week te maken en op te rekken en moest ik dus meteen blijven voor inleiding de volgende ochtend. Man, wat zag ik daar tegenop. In mijn eentje in het ziekenhuis slapen, terwijl ik daar toch al niet wilde zijn. Toch maar spullen mee en een fijn boek. Maar gelukkig bleek dat niet nodig. Na een uiterst pijnlijke touchering, bleek dat ik al op twee centimeter zat.
Die touchering deed zo’n pijn omdat ik er niet klaar voor was dat de verloskundige haar vingers in me stak. Ze was erg ruw en had me niet genoeg tijd gegeven. Ik besloot meteen dat dat niet meer zou gebeuren en heb me daar de volgende dag ook aan gehouden. Maar eerst mocht ik dus lekker thuis slapen om de volgende dag uitgerust te beginnen. (Wat niet lukte, want het was een van de eerste nachten in ons nieuwe huis, ik had net van iemand gehoord dat onze tuin een oude begraafplaats was en ik hoorde allemaal stemmen op de gang die uiteindelijk van onze eigen kinderen en het kind van de logerende vriend/oppas bleken te zijn. Maar ja, toen was het al 4 uur en was ik klaarwakker).
Op 8 mei gingen we rond acht uur naar het ziekenhuis. We hadden niet een heel duidelijke tijd meegekregen, maar moest er tussen acht en negen wel zijn en dachten dat het misschien invloed zou hebben op hoe snel we geholpen werden, dus gingen vroeg. Om negen uur kwam er iemand kijken. We hadden ons inmiddels in de kamer geïnstalleerd en zaten een beetje te lezen en te candycrushen. De verloskundige wilde meteen een infuus met weeënopwekkers aanleggen, maar ik had me een beetje ingelezen (aard van het beestje) en ik had begrepen dat het ook mogelijk is eerst alleen de vliezen te breken. Soms komen de weeën dan vanzelf op gang. Nu niet.
De verloskundige deed netjes wat ik vroeg (op meer vlakken, want inmiddels mochten ze ook niet meer aan me komen tot ik goed had uitgeademd, me redelijk ontspannen voelde en zelf had aangegeven dat ik er klaar voor was), en brak mijn vliezen met iets wat lijkt op een breinaald met een soort haakje aan het eind. Dat voelt heel raar, maar niet pijnlijk. Maar er gebeurde niets. Om half elf kwam ze een infuus aansluiten, maar wachtte ze op mijn verzoek nog even met daadwerkelijk weeënopwekkers erdoorheen te pompen.
Om half twaalf nog geen enkel teken dat er wat ging gebeuren, dus de pomp ging aan. Maar ik merkte er niets van. Elk half uur zou iemand de dosis die er door het infuus ging, komen verhogen. Om twaalf uur voelde ik nog niets. Ook niet om half één. Ook niet om één uur, of half twee. Rond twee uur sloegen de medicijnen in als een bom. Net als bij de andere twee had ik rugweeën, maar anders dan bij de andere twee, was de pijn meteen best hevig. Waar ik bij de andere de pijn een 2 uit 10 zou hebben gegeven bij de start, begon voelde het alsof ik op standje 5 begon, in plaats van op 1.
Toch wist ik het deze keer wonderbaarlijk goed te verdragen. De twee eerdere bevallingen had ik de pijn bestreden door in bad te gaan zitten op handen en knieën en mijn man de douche op zijn heetst en hardst op mijn onderrug te laten richten. Tussen de weeën door moest hij hem kouder zetten want dan voelde ik opeens dat het water bijna kookte, maar tijdens de wee was de hitte precies genoeg om de pijn wat af te zwakken. Ook nu strompelde ik na tevergeefs wat alternatieven te hebben geprobeerd, richting het bad in de ziekenhuiskamer. Deze had ik gelukkig gereserveerd (voor zover dat gaat.) Ik had zodra ik wist dat we in het ziekenhuis zouden bevallen, gevraagd of ik, als er een kamer met bad vrij zou zijn, die dan mocht gebruiken voor de bevalling en daar hebben ze keurig rekening mee gehouden.
Ik heb trouwens meer wensen doorgegeven. Ik wilde ook het liefst alleen door vrouwen behandeld worden. Ik accepteerde dat er een kans was dat dat niet zou gaan zoals ik wilde, zeker in een noodgeval staat het welzijn van je kindje en van jezelf natuurlijk voorop. Maar als het even kon, wilde ik het gewoon niet hebben. Ik had van de bevalling van de tweede, waarbij opeens een heel team mannelijke artsen de kamer in dreigde te stormen om hem eruit te trekken, een licht trauma overgehouden. Ik heb deze keer geen man gezien, behalve die van mij, heerlijk.
Dankzij een hele goede pufjuf kon ik prima met de pijn dealen. Toch wist ik na een uur of twee: dit houd ik niet lang meer vol. Ik zei het ook tegen mijn man: “Ik weet dat het eruit ziet of het prima gaat, maar ik kan niet meer. Ik houd niet dit niet nog uren vol. Ik denk dat ik toch weer pijnstilling wil.” Hij vond het zonde. Hij wist dat ik het graag natuurlijk wilde doen, zoals het ook bij de eerste gelukt was en bij de tweede helaas niet, en ik deed het zo goed!
Maar ik stond erop. Hij moest sowieso eigenlijk maar even een verloskundige roepen, want ik had het gevoel dat ik moest poepen of persen, maar dat leek me erg onwaarschijnlijk zo snel. Dus misschien was er wel iets mis. Hij riep de verloskundige erbij en gaf mijn wens door. Zij gaf aan dat ik dan maar op tafel moest gaan liggen zodat ze konden kijken hoe ver ik was en welke medicijnen nog een optie waren. Het bleek niet zo gek dat ik de pijn niet meer verdroeg, ik was in die twee uur volledig ontsloten en mocht gaan persen. Ik wilde eigenlijk op handen en knieën bevallen, maar was per ongeluk op mijn rug gaan liggen en op mijn rug onderzocht en kon toen de energie niet meer opbrengen me om te draaien. Dacht ik.
Helaas moest ik wel. Na een paar persen was zijn hoofdje eruit, maar ondanks inleiding met 38 weken, bleven ook deze schoudertjes klem zitten. De verloskundige zei me dat ik me om moest draaien, maar ik weigerde. Iedereen riep dat het echt moest, ze dachten geloof ik dat ik moe was of niet wilde, maar ik was als de dood. Hoe kon ik me nou omdraaien terwijl dat hoofdje uit me stak?! Straks brak ik zijn nek nog.
Ik kreeg dit alleen niet verwoord, keek waarschijnlijk alleen maar verwilderd om me heen en na nog wat aanmoediging deed ik toch maar wat me verteld werd. Ik herinnerde me plotseling dat alles bij een bevalling kan staan of vallen met het goed luisteren naar de artsen op het juiste moment. Dit was niet het moment om koppig te zijn. Na nog een keer persen was het klaar. Ik werd overspoeld door opluchting en liefde toen onze kleine Douwe voor het eerst op mijn borst werd gelegd. Nog dezelfde dag liepen we, om een uur of 18.00 met onze nieuwe aanwinst in de Cybex de met zon overgoten en met kinderen gevulde tuin in en kon ik lekker thuis aan mijn kraamtijd gaan beginnen.